|
*Fotoğraf Ahmet KOÇAK
ZAMANSIZ
Şimdi uyuyor musun?
Duyuyor musun söylediğim şarkıları yarı karanlıkta?
Nokta koyduğun satırları hatırlıyor musun ya da...
Çok da önemli olmadığını düşündüğün bir acı birden çıkageldi mi o en olmaz bir gece yarısında?
Veya yasında oldun mu doğmamış bir çocuğun ölü bedeninin?
İnin şimdi ey gökyüzünün karanlık ruhları yeryüzüne... Yeraltının kayıp cesetlerine yer açarak bir yandan, kandan ve irinden yapılmış yapış yapış kirinden yüzü görülmeyen çocuklara “merhaba” diyerek selam durun!
Onlar ki bir zamanlar hayatın yeşil dallarına asılmışlardı olgun meyveler gibi... Onlar ki bazı anlar ak atın beyaz yellerine kapılmışlardı solgun çiçekler gibi... Onlar ki onlar gibiydiler! Yaşanmamış hayalleri sonlar gibiydiler ve öfkede cehennemin en dibiydiler! Aşkları bir sonsuz uzaydı, uzağa gittikçe yakınlaşan!
Şimdi uyuyor musun?
Duyuyor musun söylediğim şarkıları yepyeni bir şafakta?
Satır başlarını hatırlıyor musun ya da...
Çok da önemli olmadığını duyumsadığın bir aşk ansızın giriverdi mi içine en olmaz bir sabahta?
Veya sevincini duydun mu herşeye rağmen yaşamanın?
Çıkın şimdi yeryüzünden ey melekler gökyüzüne... Arşın yitik yücelerine yer vererek birazdan, hazdan ve ilgiden örülmüş damar damar sevgisinden özü görülmeyen çocuklara “illa” diyerek secde edin!
Onlar ki tüm zamanlar ölümün dallarından düşmüşlerdi sarı yapraklar gibi... Onlar ki her an kara bir kederi yaşamışlardı yarı yoldan dönmüş gibi... Onlar ki onlar gibiydiler! Denenmiş bir rüyada ikonlar gibiydiler ve cennet sahibiydiler! Ahları bir engin denizdi, gizdi yaklaştıkça uzaklaşılan!
Şimdi duyuyor musun?
Koyuyor musun vazona sevdiğin çiçekleri?
Ünlemler ve soru işaretleri hatırlıyor musun ya da...
Hep önemsediğin hayat, beklemediğin bir anda çıkıp gitti mi uzak şehirlere?
Veya düş kırıklığını yaşadın mı yaşanmamış anların?
Gelin şimdi hep birlikte yanıma ey dokunamadıklarım... Rüyaların bilinmez renklerini getirerek, yürek ve tenden oluşmuş damla damla “sen”den “ben”leşmiş çocuklara ellerinizi uzatarak!
Onlar ki sizleri sevmişlerdi zamansız!
Şimdi anlıyor musun!
 Metah ÇAKKO
| 
zarif çoban