Cehennemin Dibinden…
Sonunda bunu da yapıyorum işte, yazıyorum. Yazıyorum çünkü konuşacak kimse kalmadı benimle artık, yakında günlük bile tutmaya başlayacağım belki de. Varolmak dayanılmaz bir acı oldu benim için atık. Merdivenlerden usulca çıkarken ne kadar yaşlandığımı hissetmeye başladım. Ruhum çoktandır boylamıştı yeraltını ve ben yalnızca bedenimle kalmaya devam ediyordum hayatta. Neydi benim varoluşumu dayanılmaz bir hale getiren hep onu düşünüyorum son günlerde ve bir cevap bulamadığım için bu soruya bu dayanılmaz anlamsızlığa son vermeyi düşünüyorum yakın bir gelecekte. Bir hasta bile olamadan terk etmek acı gelmiyor sanmayın buraları ama kalmak daha da bir derinden yaralıyor ruhumu. Kimseyi sevemez oldum artık, ilk önce kendimi terk ettim, şimdi sıra beni bu anlamsız acıya mahkûm eden siz sevgili dostlarımı terk etmekte. Benim yokluğumu ruhunuzun derinliklerine nakşedilmiş bir halde hissedeceksiniz ve beni hiç unutamayacaksınız sevgili dostlarım. Sizleri çok sevdiğim için gitmeye karar verdim ve ben gittiğimde muhalefet edecek birilerini bırakmayacağım ardımdan.
Yaşamak mı ölüm yoksa ölmek mi yaşamak anlayamadan gideceğim aranızdan. Ardımdan gözyaşlarıyla güleceksiniz biliyorum, her şeyi nasıl da yüzüstü bırakıp gittiğime bir türlü anlam veremeyip bana hasta tanısı koyacaksınız. Beni anlayamayacaksınız ama anlaşılmaz olduğumdan değil, anlamaya çalışmadığınızdan.
Son günlerde inandığım inanmadığım her şeyden şüphe eder oldum, en çok da varoluşumun anlamsızlığından şikâyetim. Çok denedim anlam yüklemeyi ama başaramadım işte. Belki de başardığımın kanıtı bu anlamsızlığa bir son verip her şeyi noktalamaktır dostlarım.
Ve sen sevgilim, en çok da sende takılıp kaldım hayatta. En çok senin eksikliğini hissettim hayatta ama beni hep uzağa attın, bütün benliğimi çiğneyip geldim yine yanına. Varoluşumun en güvendiğim anlamı olmanı istedim senden, sense benim yalnızlığımı vurdun yüzüme, benimle alay ettin seni bu kadar çok sevdiğim için.. Oysa sevgiye ve sevmeye o kadar ihtiyacım vardı ki bu bunalımlı halimde. Sen bensin bense senim sevgili, bakma sen, bu kadar acımasızca yazdığıma, benim derdim senle değil kendimle. Yoruldum karanlıkta, göremez oldum hiçbir yanımı artık.
İnsanlar ve siz kokuşmuş beyinli sürüngenler! Söyleyin sizin farkınız nedir benden? Neden mutlusunuz, mutsuzsunuz hayatta? Sizin mutluluklarınız, mutsuzluklarınız beni neden anlamsızlığa sürüklüyor? Kaçınız sevdiniz? Kaçınız varoluşunuzu problem edindiniz? Siz yoksunuz bu hayatta. Sizin yoksuzluğunuz yoksun kıldı beni insanlığımdan. Sevemez oldum ne yaşamayı ne de ölmeyi ve şimdi ruhum yeraltında bense mutsuz bir sürüngenim bu hayatta. Hep daha iyisini istemeye devam edin sizler. Ama yine de insanlığımı istediğim için sizden, sahip olduklarının değerini bilemeyen bir budalaydı diyin ardımdan benim için.
İnsanlar!!! İnsan kalanlar. Sizlerin mutluluğu için gidiyorum bu hayattan. Beni aptal mı sandınız! Sizleri sevmiyorum, sizleri sevemiyorum. Umurumda bile değil hanginizin ne yaptığı ben gittikten sonra. Benim varoluşum sizin mükemmelliğinize gölge düşürüyor. Kendinden başkasını sevemeyenler benim öldüğüm gibi ölemezler. Dünyaya sımsıkı bağlanıp cesetlerini sevmeyenlere zindandan başka bişey değildir burası. Onların ölmeye cesaretleri yoktur ve bu yüzden hep makyajlı dolaşırlar aramızda. Haykırıyorum size ey korkaklar!!! Bir gün siz de benim gibi öleceksiniz. Benden fazla yaşamanız sizi benden daha değerli ya da değersiz yapamayacak. Bir gün siz de öleceksiniz ve geleceksiniz ardımdan, tıpkı benim başkalarının ardından gittiğim gibi ve sizi cehennemde bekliyor olacağım. Benden sonra gelmeniz yanmanıza engel olmayacak sizin, üzgünüm.
Yakındır karanlık bir akıbet bekliyor beni. Bakmayın sizlere bağırıp durduğuma, benim dedim kendimle insanlar. Ama beni siz delirttiniz, hiç olmasa delirmeme yardım ettiniz. Artık sizinle aynı evi paylaşmam doğru olmaz, ama cehennemde ev sahipliği yapacağım size yine de, en kaynar sudan ikram edeceğim size ve en iğrenç irini sunacağım yemek diye önünüze. O kadar susuz ve o kadar aç olacaksınız ki orada benden çok su içecek ve benden çok irin yiyeceksiniz ve o zaman anlayacaksınız sizleri ne çok sevdiğimi… canım insanlar.
 Tunç AY
| 
mordalga