|
Serzeniş
Soylenecek bır şey kalmaz bazen.Kısaltacak ya da üzerinde konuşulacak her şey yozlaşır ve cekemeyecek kadar uzaklaşmışsındır.En başa donmek ve bır karede saklanmak istersin.Yeniden başlamak…
Zor ve tehlikelidir.
Hayat herkese adil davranmayabilir.Bunu biliyorum.Ama bazılarına daha acımasız galiba.Hayatım boyunca hep yanılmış olabilir miyim yoksa bütün bunlar bir oyun mu,bilmiyorum.Dedim ya söylenecek çok şey yok galiba.
Bir gün Tanrı ile karşılaşırsam,ona şunu sormak istiyorum:Niye?
Yalnız kendi egoların için bunca canlıya acı çektirmeye deger mi?
İnsanlara verebileceklerin bu kadar mı?Bu mu?Ve bütün bunlar ne zaman sona erecek?Yapabileceklerinin en iyisi bu mu?
Bütün soruları sen mi sorarsın?Eger sadece bir eglenceyse bu,biz ne zaman eglenmeye başlayacagız?Ve yeterince egleniyor musun?Hatalarımın tüm sorumlusu ben miyim:yoksa senin de ortaklıgın var mı?Ne kadar daha ve ne zamana kadar?
Yeni bir hayata başlıyordum.Bunu ne kadar zor oldugunu biliyor musun?Ne demek oldugunu.beni ne kadar yordugunu.neler hissetigimi?Hayata yeniden başlamak ne kadar zor biliyor musun?Her seferinde ne kaybettigini biliyor musun insan dedigin o zavallı yaratıgın?
Dur sana anlatayım:Bir bilet alıyorsun ,yola çıkıyorsun ve her seferinde gidecegin yeri bilmiyorsun.İçinde engelleyemedigin bir korku ve güvensizlik hissi.Zar zor yeniden başlıyorsun.Yeni komşular,yeni bir iş,yeni korkular,hatta gökyüzü bile yeni.Bütün bunlara alışmanın ne dayanılmaz oldugunu biliyor musun?Tabii ki biliyorsun;ama senin için sorun degil,öyle mi?
Ama benim için büyük sorun.Hem de sorunların en büyügü!
Kısacası sıkıldım.Artık oynamak istemiyorum.Vega bir şarkısında ‘çek fişimi’ diyor.Ben de söylüyorum:ÇEK FİŞİMİ!
 Nut ELLA
| 
