|
Kardeşlerim
Kaybolup gidecek bu gün de tarihin derinliğinde. Bir gün benim de kaybolup gideceğim gibi. İnsan neden çabalar yok olup gideceğini bile bile, miskin, kendi halinde bir hayat sürmek yerine neden her şeyi değiştirmek için kendini yiyip bitirir kardeşlerim. Sevgi ve nefret ikisi de boş değil mi? Seven de nefret eden de aynı toprağa karışmadı mı? Miskince yaşamak kardeşlerim, bu dünyada yapılacak en güzel şey. Boş vermişlik, acı ve mutluluğa yüz çevirme. İşte ben uzun süredir bu dediğimi yapıyorum. Hayatta kalacak kadar yaşıyorum, karnı tok domuz gibiyim. Ne acıyla ne mutlulukla işim yok benim, boş bakışlarla süzüyorum dünyayı.
Mutluluk için çabaladım, sonu gelmez bir yolmuş, yürüdüm, yürüdüm bir yere varamadım. Nice sonra mutluğun yürümek olduğunu anladım, meğer o da sonu olmayan bir kandırmacaymış. Sonra geri döndüm acıyı tatmak için, bu sefer de başladığım yere bir türlü ulaşamadım. Meğer acının da sonu yokmuş kardeşlerim. Bir gün bilge Diyojeni tanıdım, dünya nimetleri ayağının altındayken onlara ulaşmak için eğilmeyen miskin adamı. İşte dedim kardeşlerim, dünyanın halini çözmüş biri varmış meğer. Her türlü yolun sonu delilikte son buluyormuş, her türlü acının da, zevkin de, ilmin de, bilgeliğin de... Ben de bu deli olmanın bilincine varmak için aklımı kaybetmeden seçtim deliliği.
Kardeşlerim! Bırakın çabalamayı, bırakın kendinizi, miskinliğin tadını çıkarın. Bir gün her şeyin boş olduğunu anladığınızda zaten ben en başından anlamıştım ve boş vermiştim her şeyi deme mutluluğuna erişmek için bun yapın. Ya da bildiğiniz yoldan gidip kendinizi yiyip bitirin..
 Tunç AY
|
