her şey şiirle başladı

her şey şiirle başladı

bir çığlıktı ilk şiirim

bir beşik kadar genişti dünya

gurbeti o zaman sicilime işledim

gülümseyen mısralarımı

annemin ana dolu bakışlarına gönderdim

büyümek istemedim

ama her şey

ufak mutluluklarla yeşermiş hayatıma yansıyan

bir şiirle başladı

her şey şiirle başladı

şairliği oynadım bir iki gün

ve inandım bu oyuna

önce kendimden ne beklemem gerektiğini işledim bilincime

yaşamla ilgili tüm kaygıların

kaybetmenin başlangıcı olduğunu öğrendim

sonra damarlarımdaki kanı

beni gerçeğimden uzaklaştıran tüm sahteliklere

başkaldırmak hırsıyla dolaşan

soğukkanlı bir isyana çevirdim

öfkemi kalemimden kusmaya alıştım

bir Kadıköy yalnızlığında kendime yorduğum

her şey bir şiirle başladı

her şey bir şiirle başladı

okudum o şiiri

sonra bulutlara bıraktım kendimi

yağmur olup yağmayı umarken

bulutlar başka diyarlara kaydı

bu diyarlarda asık suratlı erkekler vardı

kaybolmuştum

annemi özledim,yavrum deyip bağrına basışlarını

ve babamın endişeli bakışlarını

o bakışlar ki geç kalmış akşam dönüşlerinde

karşıma dikilirdi acı bir tokat gibi

varlığı dahi en yangın ateşi yakan

her şey bir şiirle başladı

her şey bir şiirle başladı

duygularımı kuşanınca güzelden sayıldı şiirim

adımlarında sarhoşluğundan

sevincimi ezen bir gurur ayıldı

nefret ettim tüm suskunluklardan

ve büyük yürüyüşe hazırlanmak için

kırdım sarmaşık kokan parmağımı

geceleri gurbete gönderdim

bileklerim terledi el sallamaktan

gözyaşı dökmeden ağlamayı öğrettim gözlerime

ahlarımdan ayıkladığım

isyanımı şahlandıran bir ruh dansında sayıkladığım

her şey bir şiirle başladı