2/6/2006 - f. aksoy

    Prensessesine...

 Pazar torbalarını sürükleyen kadınlar gibi sahiplenip evime taşıdığım ve geceleri kabına sığdıramayıp taşırdığım kaderim ne kadar büyük! Yine de bak ,kutlu karşılarım ben geleni.Yeter ki parkında mutlu çocuklardan uzak bırakma yarabbi! Annelerinin eline sımsıkı yapışarak ama gözlerini dünyadan hiç ayırmayarak öylece kelimesiz ve sırrını yitirmemiş berraklıklarıyla ölümlerini çukurlayan çocuklardan uzak bırakma.Çünkü ben kıvançlı acılar çizmeye,üzerime geleni ve esrik geçeni resmetmeye gelmedim.Saçlarımdan sökülmeye ve öldürecek kadar sevmeye de meyilli değilim.

Sadece, galiba biraz gitmeliyim..

Evet ,herkes gibi..Örneğin beşinci kattaki balkonumun yorgun camlarından yırtılan sesim gibi,İzzet amca gibi, boşaltılmış içiyle açlığından vazgeçmiş yokluğa bakan bir kedi gibi, ipini koparmış bir balon ya da ne bileyim dedemin artık hiçbir yerde bulunmayan balık şekerleri gibi, en çok ve en az sen kadar sen gibi..Boy boy hüzünlerim,boy boy ölümlerim kalmalı geriye fakat ıskalayabileceğim bir dünya olsaydı, belki..

Evet, dünya küçüktür ama göçükleri ne kadar büyük, ne kadar büyük sesi bildiğin halde notayı, yolu bildiğin halde rotayı tutturamamak.Ah benim bu vefakar sancım ve beraberindeki devasa yankım dağıldıkça sokaklarına, pazar torbalarını sürükleyen kadınlar gibi..

f.aksoy

2006-06-10 00:16:21 - cyrano