1/12/2006 - çıkmaz sokak konuşmaları

ÇIKMAZ SOKAK KONUŞMALARI

—Size rüyalarımı verdim, sizse beni uyandırdınız. Bakın, karlar altındaki ormanların derin ve ürkütücü sessizliği kaldı yalnızca geriye… Üstelik de gece…

—Rüyalara inanır mısınız?

—Rüyalara inanmasam uyumazdım ki… Hem boş verin şimdi bunları! Rica ediyorum, bildiğiniz bir masal varsa anlatın bana, anlatın belki yeniden uyumama yardımcı olur.

—Masallara da inanıyorsunuz demek ki!

—Masallara inanmasam yaşayamazdım ki! İnsanlar ne kadar da ciddiye alırlar beni oysa… Oysa ben –hep söylemişimdir- soytarının tekiyim. Eğlenirler benimle…

—Ciddiye aldıklarını söylemiştiniz?

—Evet, ciddiye alarak eğeleniyorlar zaten. Beni de en çok bu üzüyor!

-…

—İnsanlar nasıl mutlu olabilirler ki bu durumda!

—Hangi durum?

—Mesela siz… Bulunduğunuz yeri kendinize yakıştırıyor musunuz?

—Eee… Pek değil! Yani daha iyi bir yerde olabilirdim.

—İşte bakın! Hak etmediğiniz bir konumdasınız ve üzülmemelisiniz.

—Diyelim ki bu konumdan memnunum?

—O zaman daha kötü: Demek siz buraya layıkmışsınız ki bu daha da üzücü bir durum olsa gerek…

Metah ÇAKKO

2007-11-23 23:36:26 - neden?

2006-12-05 09:18:55 - Katre dedi ki;