|
Ben bu değilim; geçmişten taşınırken bugüne bir sürü acı sürükledim kendimle geleceğe... Bana bir ömür yetecek sancılara sahibim. Mutluluklarım gülüşlerim hepsi anı tadında şimdi. Ama acım bana zevk veriyor halinizi gördükçe siz zavallıların… Bir asra bedel kederim var içimde. Güneşinizin ardında yaşıyorum. Siz cesur korkakların uçamadığı uzaklara eriştim çünkü ben… Mutlu olduğunu iddia eden birkaç idiottan daha asil bir ruha sahibim ve şuan bunu inkâra kalkan birkaç iyi adamı duymuyorum bile. Çoğunuz anlamsız işaretler gibisiniz bende. Yokluğunda aranmayacak kadar gereksiz… Sevmiyorum sizi çünkü kulsunuz siz. İtaate hazır bedenleriniz akla sahip değil sadece tabularınız var; olmayan usunuza şifrelenmiş birkaç koda göre yaşıyorsunuz ben sizden değilim paylaşmıyoruz aynı duyguları sadece gezegenlerimiz aynı; işte bu yüzden mutlu değilim aranızda; bana uzak tümcelersiniz. İfadeden öteye gidemeyen sözde varlara karşıyım. Çünkü ben duran bedenime inat; düşüne kavuşmuş bir asalete sahibim. İnkâr ettim tanrınızı onu yaşamıyorum sizin gibi; cezası asil ruhuma ezilen yehovanızın 1000 yılı aşkın laneti. O da benden nefret ediyor tiksiniyor hatta varlığım bile onu acıtıyor; korkuyor birkaçınıza karanlıktaki yıldızı göstermemden... Yolum farklı dedikçe lanetleniyorum. Her soluk ıstırap oluyor bende; ancak gururluyum çünkü ben sizden farklıyım birçoğunuzdan üstünüm. Acı da olsa bir bedel yaşıyorum; ben varım direniyorum ruhum aklım bir bütün yılmıyorum ve şunuda söylemeliyim meydanlarınızda ki imrendiğiniz athenayım ben. Sizi gördükçe acıma sahip çıkıyorum. Çelişkilerim yok. Yolun ucunu görebilen gözlerim farkında olmadığınız çığlıklarınızı duyan benliğim var. Ampullerle kandırmıyorum kendimi karanlığımı yaşamanın onurunu tattım çünkü ben. Tüm bunları yaşamışken sonuna kadar nasıl sizlerle mutlu olabilirim ki zaten… Birçoğunuz sadece alfabenin milyon duygu yüklü harflerini birleştirip onları anlamadan dokunamadan o hislere birkaç ses çıkarmaktan başka bir şey yapmayacaksınız bunları okuduğunuzda. Betimlenenin sen ve hayatın olduğunu tartışmaya korkacaksın. Burada kimseler anlatılıyor diye düşüneceksin bende uzağım diyeceksin hatta hak vereceksin yoldaş olduğumuzu düşüneceksin kendini kandırdığını bilmeden. Çok acı dostum adına hüsranlardayım ama ben bir şey yapamam yozlaşmış beynine; yapabileceğim tek şey ona karanlığımdan seslenebilmek seni ürküten bu karanlık aslında güneş sandığın lambandan daha ışıltılı ama bunun farkını yaşayabilmen için anlaman lazım yanı imkânsızı başarman (!) …
Özlem BUĞUR
| 
